Κόκκινο Αιγυπτιακό Φατουράν

Ανοίγοντας το βιβλίο της ιστορίας του Φατουράν, μεταφερόμαστε στην Αίγυπτο, στα τέλη του 18ου αιώνα, μέσα σε ένα παραδοσιακό εργαστήριο Μουσουλμανικών προσευχηταριών (ροζαρίων). Εκεί βρίσκεται ο αρχιτεχνίτης, να κρατάει στα χέρια του τα δημιουργήματά του από ατόφιο κεχριμπάρι. Συνεπαρμένος μέσα σε βαθύ συλλογισμό, αναρωτιέται πώς μπορεί να δημιουργήσει προσευχητάρια από ένα υλικό το οποίο θα είναι πιο σκληρό από το αραβικό κεχριμπάρι έτσι, ώστε να μην σπάει τόσο εύκολα, αλλά ταυτόχρονα και πιο φθηνό, ώστε να πάψει πλέον να είναι η απόκτηση ενός καλού προσευχηταριού προνόμιο μονάχα των βασιλιάδων ή ιδιαίτερα ευπόρων ανθρώπων. Ίσως να έφθασε σε αυτό το σημείο συλλογισμού έπειτα από παρακίνηση των πελατών του οι οποίοι εξέφραζαν το παράπονό τους ότι τα πανάκριβα προσευχητάρια που αγόραζαν επενδύοντας μια περιουσία σε αυτά, ήταν πολύ εύθραυστα και ευπαθή. Δεν υπήρχε όμως κανένα άλλο υλικό που να συναγωνίζεται τις μοναδικές ιδιότητες του κεχριμπαριού και να είναι συνάμα τόσο όμορφο και ξεχωριστό. Ο ώριμος συλλογισμός του τον οδήγησε στην έμπνευση της δημιουργίας ενός νέου υλικού το οποίο δεν υπήρχε μέχρι τότε. Αυτό το υλικό όμως θα έπρεπε να είναι εξίσου όμορφο με το κεχριμπάρι, να διαθέτει εξίσου ξεχωριστές ιδιότητες, αλλά πάνω απ’ όλα να είναι αρκετά σκληρό έτσι, ώστε ο κόσμος να μπορεί να το χρησιμοποιεί καθημερινά δίχως να φοβάται μην σπάσει μ’ ένα απλό πέσιμο. Η πρόκληση ήταν πολύ μεγάλη. Ίσως να ήταν αυτό όμως, το οποίο σε συνδυασμό με το αστείρευτο μεράκι με το οποίο επιδιδόταν στις δημιουργίες του αυτός ο αρχιτεχνίτης, που τον οδήγησε στην εφεύρεση μιας φόρμουλας που έμελλε να αγαπηθεί τόσο πολύ, και μετατρεπόμενη σε πένα να γράψει το όνομα του εφευρέτη της στην ιστορία. Συλλέγοντας διάφορα υλικά, τα οποία είχε επιλέξει με ιδιαίτερη προσοχή δημιούργησε χάντρες που όμοιές τους δεν είχαν αντικρίσει ανθρώπινα μάτια πρωτύτερα. Γι’ αυτό το λόγο κάποιοι υπέθεσαν ότι ο Φατουράν ήταν χημικός και υπό αυτή την ιδιότητα ήταν σε θέση να γνωρίζει τα σωστά υλικά που έπρεπε να χρησιμοποιήσει. Ίσως τελικά να μην έχει τόσο μεγάλη σημασία τι ήταν, αλλά τι δημιούργησε.

Οι νέες χάντρες του Φατουράν από το πρωτότυπο υλικό το οποίο είχε εφεύρει είχαν βαθύ κόκκινο χρώμα και ήταν τόσο όμορφες που όποιος τις έβλεπε ήθελε να τις αγγίξει, να τις νιώσει με τις ίδιες του τις αισθήσεις. Λέγεται ότι αυτό το χρώμα οι χάντρες το κέρδιζαν παραμένοντας για ορισμένο διάστημα βυθισμένες μέσα σε παλιό κόκκινο κρασί. Οι χάντρες αυτές όμως έχουν κι ένα μυστικό. Για να αποκαλυφθεί αυτό το μυστικό, πρέπει κάποιος να τις κάνει μια παρέα στην χούφτα του, να τις παροτρύνει να παίξουν σαν μικρά παιδιά που το ένα πέφτει πάνω στ’ άλλο σπρώχνοντάς το. Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, οι χάντρες θα άφηναν να αναδυθεί μέσα απ’ το εσωτερικό τους ένα άρωμα τόσο μοναδικό και ξεχωριστό που δεν μπορούσε να συγκριθεί με τίποτε άλλο γνώριμο. Το σημαντικότερο απ’ όλα όμως ήταν ότι μέσα από την μοναδική δημιουργία του, είχε καταφέρει πράγματι να προσφέρει στον λαό ξεχωριστά προσευχητάρια, των οποίων οι χάντρες ήταν εξαιρετικά ανθεκτικές. Τώρα πλέον ο αρχιτεχνίτης μπορούσε να παρουσιάσει στον λαό της Αιγύπτου το νέο του δημιούργημα, έχοντας υψηλές προσδοκίες. Πρώτα όμως θα έπρεπε να το ονομάσει κάπως. Υπερήφανος για αυτό που είχε καταφέρει να δημιουργήσει, έδωσε σε αυτό το δικό του όνομα και από τότε αυτό το υλικό ονομάζεται Φατουράν.

Τα νέα δημιουργήματα Φατουράν, αγαπήθηκαν πάρα πολύ όχι μονάχα από τους Αιγυπτίους, οι οποίοι παραδοσιακά θαύμαζαν και εκτιμούσαν μονάχα ότι είχε δημιουργηθεί από ατόφιο κεχριμπάρι, αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο. Συλλέκτες από διάφορες χώρες, τα έπιασαν στα χέρια τους, τα εκτίμησαν, και έκτοτε δεν τα αποχωρίστηκαν ξανά. Τα έπαιρναν πάντοτε μαζί στα ταξίδια τους, τα πήγαν πίσω στα σπίτια τους, παρουσιάζοντάς τα ως Αιγυπτιακά Φατουράν. Κάπως έτσι έφθασαν και στην Ελλάδα. Τότε εμείς οι Έλληνες τα μετατρέψαμε από προσευχητάρια σε κομπολόγια και με αυτόν τον τρόπο ανακαλύψαμε ένα ακόμη μυστικό που θα αποκάλυπταν σε όσους θα τα άφηναν να μιλήσουν και να εκφράσουν την ψυχή τους. Αφήνοντας τις χάντρες να ταξιδέψουν ελεύθερα και να συναντήσουν διαδοχικά η μία την άλλη, αποκαλύφθηκε ότι αυτές οι χάντρες έχουν μία μοναδική, κρυστάλλινη φωνή. Αυτή η φωνή ξεχώριζε από τις γνώριμες φωνές των άλλων χαντρών, ανεξάρτητα από το υλικό που είχαν εκείνες δημιουργηθεί. Το γεγονός αυτό αναβάθμισε τα Φατουράν στις καρδιές των Ελλήνων ακόμη πιο πολύ. Η ακριβής σύνθεση των υλικών που χρησιμοποίησε ο Φατουράν για την δημιουργία των νέων αυτών χαντρών έχει παραμείνει μυστική, πιστεύεται όμως ότι χρησιμοποίησε κεχριμπάρι Καχραμάν, μαστίχα, λιβάνι, βακελίτη και τερεβινθίνη. Η δημιουργία των Φατουράν σταμάτησε το 1940, αφήνοντας πίσω κληρονομιά μια σχετικά μικρή αλλά τόσο σημαντική συλλογή αριστοτεχνημάτων από αυτό το υλικό. Τα ιδιαίτερα και ανυπέρβλητα χαρακτηριστικά των κομπολογιών Φατουράν σε συνδυασμό με την τόσο λαμπρή ιστορία τους είναι τα στοιχεία εκείνα που τα έχουν εξυψώσει ως κορυφαία ανάμεσα στα συλλεκτικά και σπανιότερα κομπολόγια του κόσμου.

Στο Σπίτι του Κομπολογιού έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε μια σπάνια συλλογή από γνήσια Αιγυπτιακά Φατουράν. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται ορισμένα αριστοτεχνήματα, τα οποία διατηρούν τη μορφή που είχαν όταν κρατήθηκαν για πρώτη φορά από ανθρώπινο χέρι, έχουν δηλαδή 33 χάντρες, τις δύο μικρότερες διαχωριστικές χάντρες και ολοκληρώνονται με έναν επιβλητικό και περίτεχνο παπά. Οι τιμές τους ξεκινάνε από 1000 ευρώ.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα κομπολόγια Φατουράν επικοινωνήστε μαζί μας τηλεφωνικώς ή με email.

 
 
Copyright © 2008-2013 House of Amber - All Rights Reserved.