Η ιστορία του κομπολογιού
 
   
Το μονοπάτι της ιστορίας του κομπολογιού (2/8)

Στην αναζήτησή μας για την προέλευση αλλά και τον λόγο ύπαρξης των προσευχηταριών με χάντρες, γινόμαστε οδοιπόροι, και ξεκινάμε ένα ταξίδι μεγάλο, τόσο στον χρόνο όσο και σε πολλές χώρες του κόσμου. Από τα πανάρχαια χρόνια, άνθρωποι από διάφορες χώρες και θρησκείες χρησιμοποιούσαν χάντρες περασμένες σε κορδόνι για να μετράνε τις προσευχές που απεύθυναν στους θεούς τους. Από τους πρώτους λαούς που επινόησαν και χρησιμοποίησαν αυτά τα αντικείμενα ήταν οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι τα χρησιμοποιούσαν κυρίως κατά την διάρκεια των Ελευσίνιων μυστηρίων. Επίσης, οι Βουδιστές μοναχοί χρησιμοποίησαν από πολύ παλιά τέτοιου είδους περίτεχνα αντικείμενα, τα οποία συνήθιζαν να κρεμάνε στον λαιμό τους σαν φυλαχτά, τις ώρες που δεν προσεύχονταν. Αυτό φυσικά είναι πολύ γνώριμο στους Έλληνες, επειδή και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μοναχοί, όπως επίσης και οι Καθολικοί, έχουν κρεμασμένα στον λαιμό τους μακριά κομποσκοίνια, τα οποία συχνά ξεκρεμάνε και χρησιμοποιούν για την απαρίθμηση των πολλών προσευχών τους. Όλα αυτά τα αντικείμενα που βρίσκονται σε πάμπολλους διαφορετικούς λαούς και θρησκείες ανά τον κόσμο, παρά τις διαφορές που έχουν στην όψη τους αλλά και στα υλικά από τα οποία έχουν δημιουργηθεί, εξυπηρετούν τον ίδιο ακριβώς σκοπό, βοηθούν δηλαδή τον προσευχόμενο να μετρά σωστά τις προσευχές του. Το ελληνικό κομπολόι όμως είναι αναδημιουργία του Μουσουλμανικού προσευχηταριού. Οι Τούρκοι, σε αντίθεση με άλλους λαούς, αντί να κρεμάνε τα προσευχητάρια τους στον λαιμό τους ή να τα δένουν γύρω από τους καρπούς των χεριών τους, συνήθιζαν να τα κρατάνε στα χέρια τους και να τα περιεργάζονται με τα δάχτυλά τους. Επρόκειτο για φυλαχτά φτιαγμένα από υλικά υψηλής ποιότητας (κεχριμπάρι ή προσμίξεις αυτού με άλλα υλικά) και για τον λόγο αυτό ήταν πολύ ευχάριστο και χαλαρωτικό για τον κάτοχό τους να αισθάνεται την υφή τους στις άκρες των δαχτύλων του. Επίσης, αυτά τα προσευχητάρια αποτελούσαν πολλές φορές ένδειξη της κοινωνικής ή οικονομικής ισχύoς που είχε κάποιος Τούρκος και γι’ αυτόν το λόγο έφθασαν στην Ελλάδα και προσευχητάρια από ατόφιο κεχριμπάρι. Δεν ήταν όμως αυτός ο μόνος λόγος που το κεχριμπάρι είχε αγαπηθεί τόσο πολύ από τους Ανατολίτες, που οι άντρες επιθυμούσαν να κρατάνε στα χέρια τους κεχριμπαρένια προσευχητάρια και που οι γυναίκες φορούσαν στο λαιμό τους κεχριμπαρένιες χάντρες, οι οποίες ακουμπούσαν απ’ ευθείας στο δέρμα τους. Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος ήταν ότι είχαν ανακαλύψει και εκτιμήσει τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Πέραν της θετικής ενέργειας που πιστεύεται ότι μεταδίδει, έχουν αναγνωριστεί οι ιαματικές του ιδιότητες (θεραπευτικές ή προληπτικές) για διάφορες παθήσεις (κυρίως του θυρεοειδούς αδένα) όχι μόνο από τους Ανατολίτες, αλλά πιο πριν από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι έτρεφαν ιδιαίτερη εκτίμηση σ’ αυτό. Στην ανατολή όμως το χρησιμοποιούσαν και για έναν ακόμη λόγο, για να προωθούν την γονιμότητα. Λέγεται ότι όταν παντρευόταν κάποιος βασιλιάς στην Ανατολή, έφτιαχναν λουκούμια μέσα στα οποία προσέθεταν σκόνη κεχριμπαριού (Καχραμάν) και κατόπιν τα προσέφεραν στην νύφη την ημέρα του γάμου. Αυτό έλεγαν ότι θα τη βοηθούσε να φέρει στον κόσμο σύντομα το νέο διάδοχο του Βασιλιά.

1 ~ 2 ~ 3 ~ 4 ~ 5 ~ 6 ~ 7 ~ 8
 
Copyright © 2008-2013 House of Amber - All Rights Reserved.